Daar zit ik dan. In het goud van Frisia.

Als ik eerlijk ben: dit had ik nooit zien aankomen. Op mijn 32e, na alles wat er is gebeurd.

Want er is veel gebeurd. Ajax nodigde me uit voor een meetraining. Serieus, Ajax. En precies op dat moment verrekte ik mijn hamstring. Kans voorbij, dacht ik. Toch nodigden ze me uit voor een gesprek. Bijzonder, want er zitten niet veel spelers van mijn leeftijd aan tafel bij Ajax.

En dan Urk. Ze beloofden me een kans na de zomerstop, mee te mogen trainen met de selectie. Ik wachtte meer dan een maand, elke dag trainend met die belofte in mijn hoofd. En toen kwam het bericht. Je bent toch niet welkom.

Dat deed pijn. Maar je kan honderden scenario's bedenken over waar het aan lag. Soms is het gewoon wat het is. Blijf in jezelf geloven, ook als anderen dat niet doen.

Auto staat trouwens nog steeds bij de garage. Weet je nog van Maba Had Autopech Op Weg Naar Zijn Training? Dus pakte ik de trein, de bus, wat het ook moest zijn. Ik zorg dat ik er kom.

En nu sta ik hier. Frisia. Vierde divisie, drie keer op rij kampioen, één van de oudste clubs van Nederland. Een club met geschiedenis, waar echte voetballers hebben gestaan.

Er is nog één vraag die openstaat. Mag ik hier voetballen?